środa, 16 maja 2012


Wypowiedź Kris Van Assche o współpracy z marką Lee ®

„We współpracy chodzi o to, by robić to, co trzeba z właściwymi ludźmi. Powinna ona skutkować nowymi możliwościami i produktami, jednak bez odcinania się od tożsamości własnej marki.
Tak właśnie było w przypadku mojej współpracy z Lee. Nawiązał się między nami bardzo ciekawy i twórczy dialog. Ich doświadczenie i specjalistyczne maszyny umożliwiły mi stworzenie kolekcji pięciu modeli odzieży o dobrej jakości i niewygórowanej cenie.
Linia ta miała być uzupełnieniem mojej kolekcji KRISVANASSCHE, a więc czerpie inspirację z tych samych źródeł i odznacza się tą samą kolorystyką co kreacje, które prezentuję na wybiegach”.
Kris Van Assche, Paryż, kwiecień 2012 r.

Więc i Lee doczekało się linii desygnowanej znanym nazwiskiem. Czy ta kolekcja wniesie powiew świeżości na półki Lee? 





Z czasem ....

Tik tak, tik tak, ponoć tak bije biologiczny zegar. Starzejemy się, też ponoć. Jak miałam 10 lat, to osoba 20 letnia wydawała mi się taaaka stara, a jak miałam 20 to, ta po 30 była zgredą. Teraz mam już ponad 30  i ciągle czuję się tak samo jak w wieku tych 10. No może troszkę przesadziłam, ale czuję się młodo i ciągle całe życie przede mną. Mam nadzieję, że tak samo będę czuła się za 10, 20 czy 30 lat. 

Dorota Wróblewska, rozpoczęła fajny projekt, który mam nadzieję, że otworzy wielu osobom oczy. Przecież, to ile mamy lat nie zależy od tego co mówi nasza metryka, ale zależy tylko i wyłącznie od nas samych. Kto powiedział, że w wieku 50 lat nie można świetnie się bawić a w wieku 65 lat podbijać świat? No kto? Czasami mam wrażenie, że dawno temu grono ludzi ustaliło między sobą, że jak się kończy X lat to nie wypada .... Następnie, te same osoby wmówiły to pozostałej części społeczeństwa, że to szczera prawda i tak jest, bo przecież nie wypada .... I ta plotka krąży po świecie aż do dziś. Trzymam kciuki za projekt "Moda dla każdego", może w końcu plotka zostanie zdemaskowana... 




środa, 2 maja 2012

Maldoror w Łodzi / FashionPhilosophy Fashion Week Poland - IV. 2012

Nie-pokaz Maldorora.

Coś nie ma szczęścia Maldoror do mnie, albo ja do niego. W październiku nie zachwycił i tym razem również. Ale, tym razem pewne nie jest, że była to jego wina. Może to kwestia …….. Organizatorów? Idea wydaje się być świetna - nie przejście a stanie, nie pozowanie a prezentacja. W sumie prosta sprawa, a  jednak nie. Jednak nie w Łodzi. Tak bowiem nie zobaczyłam kolekcji Maldorora, a jak sam projektant twierdzi godna ponoć zobaczenia. Hmm, muszę uwierzyć mu na słowo :) Pokazy w strefie OFF  odbywają się w dość surowych przestrzeniach. Przyznam dodaje to pikanterii, a z pewnością wprowadzenie dodatkowego elementu zaskoczenia, potęguje ciekawość. Lecz wystarczy jeden mały psikus i ciekawość szlag trafi. I taki psikus sprawili nam Organizatorzy przy okazji pokazu Maldorora. Wybiła godzina zero, wszyscy zasiedli radośnie na krzesełkach, tudzież usadowili się wygodnie w pozycji stojącej w oczekiwaniu na pierwszy krok modelki odzianej w najnowsze cudo Maldorora. I stało się. Najpierw przemiła hostessa, bądź też Pani z Serwisu wskazała wszystkim drzwi w kierunku których należy się udać. Następnie przemiły Pan oznajmił przy owych drzwiach, że „o nie, tutaj przejść się nie da, proszę  w tył zwrot, wejście za ścianą po prawej”. Gdy już szczęśliwie znaleźliśmy się w tajemniczym pomieszczeniu, nie powiem, każdy radził sobie jak mógł. Nawet udało się wygospodarować przestrzeń dla dumnie kroczących modeli i modelek, lecz na darmo. Cały trud widowni, która starała się sama sobie zorganizować wspomniany pokaz, poszedł na marne. Gdyż okazało się, iż projektant uknuł perfidny plan, który zdaje się nie został wpisany w plan Organizatora. Ustawił w najdalszym kątku sali, pod ścianą swoje dzieła. I w tym momencie solidarność tłumu posypała się. Wszyscy pognali ku owym dziełom, bo przecież miały nogi, każde po dwie, więc mogły uciec.  Tym oto sposobem kolekcji nie widziałam. Nie dałam ponieść się tłumowi, tylko jak to ja mam w zwyczaju zawsze pod prąd – wyszłam umęczona całym tym zamętem organizacyjnym. 
A tutaj możecie posłuchać ( i zobaczyć) co projektant miał do powiedzenia na ten temat:

środa, 18 kwietnia 2012

Opowieść o kotku

Żoli. Tęsknota.
Była sobie kiedyś kotka Żoli. Było jej smutno, bo całe dnie spędzał samotnie w domu. Poskarżyła się pewnego dnia swojej pani, że jest jej smutno i chce przyjaciółkę. I tym sposobem do domu Żoli wprowadziła się Lami. Lami była małym, głupim kotkiem, którego Żoli musiała wszystkiego nauczyć. Nauczyła ją, że tylko ona śpi na łóżku w sypialni, a Lami może koło łóżka. Z czasem pozwoliła jej nawet sypiać w dolnej części łóżka i nawet na parapecie. Tego dnia radość Lami była przeogromna. Skakała, biegała, szaleństwom nie było końca. Pewnego dnia Żoli nauczyła Lami otwierać drzwi, ale mały kotek, nie potrafił pojąć, że trzeba je przyciągać łapką a nie odpychać. Więc Żoli zawsze była jej potrzebna, gdy chciała wyjść na korytarz, bo Żoli to mistrzyni w otwieraniu drzwi. Żoli tak bardzo polubiła Lami, że czasami pozwalała jej spać w swoim ulubionym miejscu. Ale Lami miała też, swoje i tylko swoje miejsca. Każdy najwyższy punkt w mieszkaniu, na który potrafiła wskoczyć był jej. I tylko jej. Tak się kotki umówiły i panowała sprawiedliwość. Raz na jakiś czas, Lami się buntowała i próbowała swoich sił z Żoli, wówczas był to okres zajadłej walki między kotkami. Ale to tylko raz na jakiś czas. Niestety Lami przegrywała, bo jednak Żoli to starsza i doświadczona kocica. I tak sobie kociaki żyły, czasami nawet podróżowały z jednego krańca Polski na drugi. To były bardzo dzielne koty. Żoli uwielbiała jak Lami ją tuliła i głaskała swoimi małymi, kocimi łapkami. Lami miała w sobie ducha odkrywcy i bardzo często z utęsknieniem spoglądała przez okno. Wówczas Żoli przytulała ją i mówiła - tutaj jest nasz dom, tutaj jest nasza pani i jest nam tutaj najlepiej na świecie. Z czasem w domu kotów pojawił się oprócz pani, pewien pan. Lami go uwielbiała, bo poświęcał jej więcej czasu niż pani. Głaskał częściej, przytulał. Mogła się z nim swobodnie bawić, nawet w nocy, kiedy udawał, że spał. Tak, tak, on tylko udawał, skoro zawsze udało się jej go obudzić i porwać do zabawy. Pewnego dnia Lami zniknęła. Nie było jej. Żoli chodziła szukała jej, sprawdziła w każdym ulubionym miejscu Lami. Nawet zuchwale siadała w legowisku Lami, żeby ja zdenerwować, bo przecież wówczas na pewno wyjdzie. I przegoni Żoli. Ale nie ... nie udało się... Lami nie przybiegła z radosnym miauczeniem. Żoli zwalczyła swoją ogromną niechęć do wysokości i wskoczyła na najwyższą szafę w mieszkaniu. Jej rozczarowanie nie znało granic, gdy okazało się, że i tam nie ma Lami. 
I kto mnie teraz będzie przytulał, głaskał, zaczepiał... pomyślała Żoli i wydobyła z siebie żałosny miauk, który był znakiem dla pani, że z kotkiem dzieje się źle ... Bo Żoli z założenia nie miauczy.

Pan.Złość.
Odwraca głowę i spogląda na półkę za plecami w nadziei, że napotka wielkie oczy Lami wpatrujące się w niego... Dziś wygrał poranny wyścig do łazienki, był pierwszy, ale Lami nie było w ogóle. Nie przemykała między nogami, aby udowodnić, że wanna jest idealnym miejscem do wylegiwania się. Kot o małym rozumku, jak ona to mogła zrobić?! Jak mogła tak po prostu sobie odejść. Cisza ... wszędzie cisza ... zawsze było jej pełno. Skora do rozmowy, nawet na niewygodne tematy. Zawsze odmiauknęła, pomiędzy wąchaniem kwiatów w wazonie a podjadaniem sałatki ze stołu. I te jej wielkie oczy, doskonale dopracowane: to nie ja. Budziła mnie w nocy zaraza jedna, skakała po meblach, przynosiła obroże w mordce, bo przecież 2 w nocy to najbardziej odpowiedni moment na spacer.... Złość ogarnia człowieka na myśl, że sobie tak po prostu odeszła. Bez ostrzeżenia.... I tylko ta cisza ... 

Pani.Smutek.
Smutek.









czwartek, 12 kwietnia 2012

Sonia Rykiel nie jest droga !

fot.: Burberry
Mam obsesję płaszczową ostatnio, koniecznie jakiś muszę nabyć, lecz nic mi się nie podoba. Wszystko oklepane, nudne i takie nijaki. To, co wcześniej wydawało mi się fajne, już fajne nie jest. Ach, my kobiety same ze sobą mamy ciężko... 
Nie mogłam nie zajrzeć do Net- a - porter. I cóż, tak jak wartość płaszczy Burberry rozumiem, tak wartości Victorii Beckham nie pojmuję. W tym otoczeniu, faktycznie Sonia Rykiel droga nie jest. Ale, ale ... o jakiej wartości ja myślę?  Nie każdą wartość da się przeliczyć na pieniądze. Jest pewien rodzaj wartości bezcenny. Składa się na niego: doświadczenie, jakość, lojalność, uczucie ekskluzywności, respekt przed historią jaką za sobą marka niesie, nieskrywany sentyment.... O taki rodzaj wartości mi chodzi !
Jest wielu projektantów, wiele marek, ale na taką pozycję jak ma Burberry czy Sonia Rykiel z pokorą muszą pracować. 

ps. Jakoś takiej pokory w projektach Victorii Beckham nie widzę ...  

ps. 2 Sugestia moja prywatna - lepiej VB jako pewnego rodzaju przenośnię traktować, bo to chyba zjawisko nagminne..