niedziela, 1 maja 2011

1 maja

A było dziś tak
Dla odmiany dnia wczorajszego wybrałam się na spacer w całkiem inną stronę. Mam szczęście mieszkać tuż koło lasu, wystarczy przekroczyć mały mostek nad obwodnicą Trójmiejską i już jest  się w innym świecie. Właściwie, to nie tyle wybrałam się na spacer co postanowiłam w końcu spełniać obietnice dane samej sobie :) A więc zapragnęłam mieć ładne, zgrabne nogi. Po konsultacji z koleżanką, która jest trenerką, psycholożką i generalnie, kiedy potrzebują porozmawiać z kimś mądrzejszym ode mnie dzwonię do niej :D Ustaliłam - obiecałam sobie, że będę truchtać codziennie po godzinie. Nie biegać, ale właśnie truchtać w porywach do spacerku - bo tak mi powiedziała Syla, że w tym kryje się tajemnica pięknych nóg, a wierzcie mi na słowo jej ufam w tej kwestii, hmm może tak będzie wiarygodniej - nie na słowo a na oko, na dwoje oczu.
Po 50 metrach dyszałam jak pies, który przebiegł 200 kilometrów, dacie wiarę ?? Nie myślałam, że tak można ... i to truchtu .... masakra .... Co się stało z moją kondycją ?? Uciekła wraz z pierwszymi promykami wiosennego słońca? ! Szybko przeszłam z trybu trucht +spacer w tryb spacer + spacer. Tak mniej więcej wyglądałam dysząc 
Ale spacer był ucztą dla moich zmysłów. Wszystko się zieleni, rwie się do życia. To jest piękne. Jestem typowym mieszczuchem, lecz w zakamarkach mojej duszy tli się potrzeba obcowania z przyrodą. Wrocław jest cudowny, ale w tej kwestii zawsze odczuwałam braki, a tutaj.... wystarczy zrobić kilka kroków i całkiem inny świat. Mam nadzieję, że tempo w jakim Trójmiasto się rozwija nie zachwieje tej równowagi. 

To wyjście pozwoliło mi naładować bateryjki, świeże powietrze wyczyściło mi całkowicie głowę z nadmiaru myśli, zbędnych myśli. 


Aloe Blacc - I need a Dollar


Dialog społeczny

Piękny dzień wczoraj był ale tylko do czasu. Świeciło słoneczko, z temperaturą troszkę gorzej - 10 stopni, od morza wiał wiatr, którzy przenikliwym zimnem dotykał każdą najdrobniejszą kosteczkę mojego ciała. Pomyślałam sobie, że świetnym pomysłem jest spacer brzegiem morza. Tak jak pomyślałam to i zrobiłam :) Szybko wciągnęłam na nogi swoje kaloszki - w końcu zamierzałam spacerować brzegiem morza - no ok,. nie morza a zatoki. Zwał jak zwał, ale jedno jest pewne zamierzałam bliżej zaprzyjaźnić się z lodowatą wodą. 
Wyglądałam tak oto. Nie zastanawiałam się głębiej nad moim strojem. Kaloszki, rajstopki, spódniczka, sweterek, bluzeczka i jeszcze kurteczka - czułam się świetnie, do czasu chciałoby się rzec. Zdjęcie nie jest najlepsze, bo też nie zamierzałam Wam pokazywać tej stylizacji, ale to co mnie spotkało niejako zmusiło mnie do tego. Na spacerku również aparatu nie miałam, więc przepraszam fajnych krajobrazów nie będzie.
Nie spodziewałam się, że mój look wzbudzi tyle emocji wśród innych przechodniów. Skrajnych emocji, od achów i ochów po zwroty typu: "lustra w domu nie masz?". Był też tematem do sprzeczki pewnej pary, dziewczyna zdecydowanie była na tak, jej partner nie koniecznie. Podejrzewam, że jak tylko się urodziłam to wzbudzałam sprzeczne emocje - w końcu miałam być chłopcem ... ale nie o tym chciałam. Wrócę do "lustra w domu nie masz?". Jak widać na załączonym zdjęciu lustro mam :) 
Jedno jest pewne, na tle nadciągającej szarej fali w stronę Skweru Kościuszki widoczny był jeden fioletowy punkt, którym byłam Ja właśnie, ale jak trudno jest być takim kolorowym punkcikiem? Widzą to tylko Ci, którzy próbowali. 
Ostatnio czytałam na blogu Doroty Wróblewskiej dyskusję na temat naszych ulic, dlaczego są szaro-bure, dlaczego nie ubieramy się fajnie, kolorowo, dlaczego jesteśmy konformistami jeżeli chodzi o look. Zdaje się, że ja odpowiedź na te pytania wczoraj znalazłam. Pomimo całej mej pozytywnej energii, odwagi i chęci prezentowania sobą coś więcej niż tylko kolejny trybik homodżdżownicy "prawie" skutecznie udało się "lustra w domu nie masz" sprowadzić mnie do odpowiedniego poziomu w społeczeństwie. Odpowiedniego, ale tylko w przekonaniu tych wszystkich innych i tylko "prawie" :) Ale zdaje sobie sprawę, że nie każdy jest taki jak ja, a wielu chciałoby prezentować sobą coś więcej niż tylko "szarą masę", a ta "szara masa" skutecznie im na to nie pozwala. Mój look wczorajszy był dla mnie istnym dialogiem społecznym, bez słów coś udało mi się jednak zakomunikować a inni? No cóż, musieli użyć wielu słów, na niektóre ja bym się nie odważyła, zbyt szanuję innych ludzi i ich odrębność. Wiem na 100%, że nie tylko ja toczę nieustanną walkę z wyznawcami "co ludzie powiedzą" i bardzo się cieszą, że nie jestem sama w tej walce :), a każda jedna duszyczka przeciągnięta na naszą stronę cieszy jakby to było 100 duszyczek :)
Pozdrawiam Was w ten słoneczny aczkolwiek zimny poranek, a jeżeli zamierzacie wyjść na spacer w kaloszkach .... NIE WAHAJCIE SIĘ !!!


czwartek, 28 kwietnia 2011

Ależ ja kochliwa jestem .....

Sama sobie się dziwię, przecież to straszne. Jak można wymyślać tyle różnych butów, zwariuję od nadmiaru :((((( Niech mnie ktoś uratuje !!!! No ale tak, czy ratunkiem będzie wygranie w totolotka, czy może wręcz przeciwnie nadejście nagłej fali zdrowego rozsądku ??? Ale popatrzcie sami, jak ich nie kochać:



Źródło zdjęć klik

Oczywiście mam już wizję do czego mogłabym je założyć ....

Ten post jest zwiastunem tego co dziś zamierzam przelać na papier z mojej głowy, a raczej na laptopa :D, czyli jak daleko ma inspiracja do plagiatu albo może raczej jak blisko :).

wtorek, 26 kwietnia 2011

Homodżdżownica

dlaczego tak jest, że ciągle inni mnie zawodzą? czy to wynika z mojej naiwności i zbyt wielkiej wiary w ludzi? a może ze zbyt wygórowanych oczekiwań? czy nie ma już pewnych punktów w życiu? czy cokolwiek jest w stanie dać uczucie bezpieczeństwa i stabilizacji? dlaczego tak jest, że nasz świat, tak misternie przez nas pielęgnowany i budowany może runąć w ciągu jednej sekundy, okazuje się że jego trwałość jest tak krucha jak ciasteczko be-be? dlaczego istnienie jednostki uzależnione jest od innych jednostek, i niech nikt nie próbuje mi wmówić, że jest inaczej. BO TO NIEPRAWDA! wszystko co nas otacza składa się z innych ludzi, z ich myśli, z ich wizji, z tego co oni chcą osiągnąć. Jednostka nie ma prawa bytu jako samodzielny organizm. Jesteśmy częścią jednego wielkiego organizmu, taka homodżdżownica  która pełza wśród drzew i zwierząt. Ale dlaczego to wszystko jest tak bardzo zawodne, dlaczego ? Dlaczego można tak bardzo czuć się samotnym wśród setek innych istnień? dlaczego są tacy, którzy potrafią żyć obok, z boku - a może oni nie żyją tylko wegetują? Dlaczego homodżdżownica toleruje tylko przeciętnych?, tych ponad i tych poniżej piętnuje. Dlaczego zawodzimy innych? Dlaczego  i ciągle te dlaczego i dlaczego .... same pytania .... żadnych odpowiedzi ....
a co to ma wspólnego z modą? 
a no nic ..... 

Ostatnio jest tak, że z egzystencjalnej wycieczki w ciemne strony mojej duszy zawraca mnie sąsiadka, więc dlaczego dziś się dziwię, że zadzwoniła i wyciągnęła mnie na zwykły, szybki spacer do sklepu ?  
Hmmm, to chyba zbiorowa świadomość homodżdżownicy ..... 



poniedziałek, 25 kwietnia 2011

Plastik - fantastik

Allegro

Często jest tak, że pewne słowo zaczyna żyć swoim życiem wpisując się na stałe w nasz słownik. Nadając czemuś nazwę dajemy mu życie ( każdemu to się podoba :), bardzo często tracąc nad tym kontrolę ( to już mniej się podoba :)). Tak naprawdę sankcjonujemy oficjalnie coś nowego, czego wcześniej nie było. Walkman, adidasy .... a teraz mamy meliski. Są wszędzie, zerkają na mnie z każdej wystawy sklepowej, wyskakują w każdym esklepie wabiąc swoim urokiem. Pamiętam plastikowe sandałki made in china, do których trzeba było zakładać skarpetki, bo strasznie odparzały stopy, więc tak z pewną nieśmiałością zaczęłam przyglądać się "meliskom". Wyczytałam, że są one wyprodukowane, nie - przepraszam - odlane ze 
Deezee
specjalnego kauczuku hipoalergicznego. Dopasowuje się on do stopy, ale co najważniejsze nie odparza - hmm.... ciekawe. Zastanawia mnie również, czy nasycenie barwy nie ulega "płowieniu" jak w przypadku tych z lat osiemdziesiątych. Tak, wiem - trochę czasu minęło od premiery światowej plastikowych butów, ale mimo wszystko ... (?).
A więc wracając do kwestii melisków. Meliskami nazywane są obecnie wszystkie buty z kategorii "plastik" - oprócz kaloszków :). Wydaje mi się, że do tej kategorii trochę za wcześnie zostały zaklasyfikowane wszystkie plastikowe sandałki. Zrobiłam mały przegląd tego co jest obecnie dostępne na rynku i zauważyłam, iż pewni producenci tego typu butów w wersji "dla mass" ( czyni nieleżących na półce obok butów firmy Melissa Arara) świadomi jak sądzę, ułomności tworzywa, z którego wykonane są ich buty, zastosowali taki dość sprytny manewr - malutkie dziurki, które choć troszkę mają zapewniać cyrkulację powietrza. Ale czy to coś pomoże ? Takie buty można kupić na allegro, w deezee czy też w ebuty. 
Ebuty.pl


Brazylijska firma jest bardzo rozpoznawalna między innymi dzięki współpracy z Vivienne Westwood oraz Jean Paul Gaultier.

Vivienne Westwood by Melissa


Gaultier by Melissa

Podobają mi się te buty ale nie aż tak bardzo, żebym nie mogła spać po nocach. 
Postawiłam sobie taką granicę 50 zł. Tyle mogłabym zainwestować w takie buty, zobaczmy co mogę kupić :) Hmm, przejrzałam 55 stron na allegro i ... nic, nic nie wpadło mi w oko. Chyba meliski już mi się przemeliskowały :) choć te może, może .....

Allegro

niedziela, 24 kwietnia 2011

Świąteczny look :)

Spódnicę znacie, sweterek, buty również, ale nie w takim zestawieniu :) Tak oto dziś wybrałam się do kościoła. Nie znam się na modzie, ale takie zestawienie podoba mi się. No bo skoro ksiądz mógł wystąpić w fiolecie to dlaczego ja nie w różu i pomarańczu? A co najlepsze, to świetnie się czuję tak ubrana :):):)





Świątecznie pozdrawiam !