sobota, 23 kwietnia 2011
Średniowieczny problem naszych czasów
Przy Świątecznej okazji kilka słów dla odmiany :)), napisane przez młodego człowieka, który ma swoje spojrzenie na świat i nie boi się je wyrażać.
![]() |
| Źródło |
Każdego dnia [...] przechodzę pewną uliczką. Jest ciemna i tak wąska, że odbywa
się na niej jedynie ruch pieszych, a wysokie kamienice dodatkowo potęgują
wrażenie ciasnoty. Zawsze jest zastawiona różnymi sprzętami, stoją na niej
ludzie i rozmawiają. Gdy nią przechodzę, często przypomina mi się zdanie,
usłyszane w początkowych latach edukacji, zapewne na lekcji historii; „... w
średniowieczu, nieczystości wylewano na ulice...“. Dzisiaj, spokojnie możemy
przechadzać się ulicami, bez obawy, że coś nieprzyjemnego zostanie wylane na
naszą głowę. Dzisiejsze zagrożenie nie jest takie oczywiste.
„...jedyne
4 zł plus VAT...“
Gdy byłem we
Wrocławiu, mieście zdecydowanie większym niż
wcześniej wspomniane, z uśmiechem na ustach, witał mnie pan, pragnący
ułatwić mi życie oferowanym przez siebie, rzecz oczywista; niezbędnym
produktem, o najwyższej jakości wykonaniu, za niewysoka cenę dziewięćdziesięciu
dziewięciu złotych. Oprócz miłego pana, co kilkanaście metrów, spotykałem
gimnazjalistów rozdających ulotki. Zebrałem siedem takich ulotek, krzyczały do
mnie różnymi kolorami. Jedna była biała i ze zwykłego papieru. Dzięki tym
właściwościom, okazała się niezwykle przydatna; mogłem na niej szybko zapisać
numer telefonu, który dyktował mi znajomy.
Po powrocie do domu,
usiadłem w wygodnym fotelu i sprawdziłem skrzynkę e-mailową. Była pusta,
chociaż ktoś mógłby zarzucić mi kłamstwo, bo przecież otrzymałem aż pięć wiadomości tego dnia. To prawda,
dostałem: trzy propozycje pożyczki, od trzech różnych banków, ofertę
powiększenia nieparlamentarnych części ciała oraz informację o możliwości
wygrania samochodu (wystarczy wysłać SMS; jedyne cztery złote plus VAT). Szybko
chwyciłem za telefon, bynajmniej nie po to, aby wygrać samochód, tylko żeby
zadzwonić pod numer zapisany na ulotce. Jednak, w skrzynce odbiorczej, czekały
na mnie trzy wiadomości. Informowały o wygranych konkursach. Łączna wygrana
wynosiła ponad milion złotych. Niestety nie zostałem milionerem, ponieważ nie
wysłałem SMS-ów potwierdzających przyjęcie wygranej. Dobrze, że nie oglądam
telewizji; boję się pomyśleć, co na mnie w niej czyha.
„A
więc dość jest wysłać tam, w mózgowy gąszcz, nieco drobnych molekuł, abyś jako
jawę przeżył spełnienie rojeń“
Fani teorii spiskowych
obawiają się manipulowania ludźmi przez rządy i domniemaną tajną organizację
rządzącą światem. Tymczasem nie dostrzegają, że każdego dnia ulegają
największej sile naszych czasów, czyli reklamie. Znowu odwołam się do mojej
drogi powrotnej ze szkoły do domu. Codziennie przechodzę obok wielkiego
billboardu reklamującego napój X. Nie chcę pytać; dlaczego napój X kupuję
najczęściej. Moje spostrzeżenia potwierdzają badania, przeprowadzane przez
psychologów i socjologów. Człowiek nieświadomie wybiera produkty, których
reklamy widział najczęściej lub bezpośrednio przed zakupem. Ciekawe, według
jakich kryteriów swój głos, np. w wyborach prezydenckich, oddaje człowiek bez
sprecyzowanych poglądów politycznych?
Najsmutniejsze jest
to, że kapitalizm i marketing opanowały wszystkie dziedziny życia. W
Częstochowie, na ulicy, można kupić cudowny obrazek NMP, ze specjalnym
błogosławieństwem, za jedyne dziesięć złotych polskich. Chciałoby się
powiedzieć; „Janek I Wojtek zostali uzdrowieni, Ty też możesz! Wystarczy, że
wyślesz SMS...“.
Nieczystości są
wylewane nie tylko na ulice; cały czas poruszamy się w zbędnych produktach
przemiany materii, nie dostrzegając tego. Mimo że ich nie zauważamy, one na nas
wpływają, bo nawet z niedzielnego spaceru wracamy zmęczeni, przeciążeni przez
atakujące nas reklamy.
Dzisiaj, przechodząc
tą samą, wąską uliczką, nuciłem słowa piosenki: „żyję w kraju [raczej: świecie],
w którym wszyscy chcą mnie zrobić w...“.
Pod tymi słowami podpisuje się Kamil W. , za co mu bardzo dziękuję.
piątek, 22 kwietnia 2011
Moja modność
![]() |
| Źródło |
Modność. Być modną, fajnie się ubierać, być w centrum zainteresowania = najprostszy sposób jak to osiągnąć: oglądać kolorowe gazety, pokazy mody, kopiować wybiegi, kupować ciuszki z najnowszych kolekcji, polować na buty, które jeszcze gorące już na półce sklepowej stoją ( o matko, oby nie za długo stały, bo przecież jutro mogą być już niemodne!).
Tożsamość. Aaaaaaa to jest straszne, to jest mega straszne, ale niestety wiele osób tak postrzega świat a co najgorsze przez takie okulary, z takim "filtrem bezmyślności" go ogląda. Najgorzej to jest w gimnazjum, liceum - tam indywidualność i własna tożsamość jest napiętnowana, trzeba być takim samym jak wszyscy. Trzeba palić papierosy, pić alkohol, przeklinać bo tak robią wszyscy - to jest trendy... a nasza własna, niemożliwa do podrobienia osobowość ucieka nam w siną dal ....
Odwaga. Wyjść na ulicę ubranym tak jak się chce, założyć różowe spodnie jak właśnie ten róż to passe. Nie powiedzieć "qrwa" tylko dlatego, że brakuje słowa. Ubrać buty sprzed 5 lat bo fajnie wyglądają do kurtki. Przeczytać książkę na ławce w parku zamiast wypić piwo. Przeczytać gazetę a nie obejrzeć gazetę. Kupić Sukces a nie Party.....
I robimy pętlę, i wracamy do modności. Tak wiem, neologizm :). Chciałabym aby świadomość była na tak wysokim poziomie, przepraszam doprecyzuję - świadomość społeczna w sprawie tego jak się ubierać, co nosić i co to jest ta modność. Więc chciałabym, aby była na takim wysokim poziomie, żeby nikt nie był szykanowany przez innych za to, że wygląda tak jak chce, za to że przez swój strój wyraża siebie. Bo nie chodzi o to, aby jak papużka ubierać to co prezentują modelki na wybiegach, aby bezmyślnie kopiować celebrycki look. Nowe kolekcje niech będą dla nas inspiracją, znajdźmy w nich możliwość zaprezentowania siebie, swojego wnętrza. Nadajmy słowu modność sens i znaczenie, ale takie głębsze niż tylko "nowa kolekcja Karla". Niech ta głębia ma swój początek w naszym sercu i duszy. Wiem, że potrzeba dużo odwagi, żeby to wszystko w wcielić w życie, ale nie bójmy się, bo dzięki temu będziemy szczęśliwsi :)
Ale to takie moje subiektywne zdanie :)
czwartek, 21 kwietnia 2011
MSKPU - moje achy i ochy ...
W Arkadach Kubickiego na Zamku Królewskim odbyły się pokazy dyplomowe absolwentów Międzynarodowej Szkoły Kostiumografii i Projektowania Ubioru. Kolekcji było aż 50 a z mojej strony tylko 1 och............. !!!!!!!!!!!!!!!!!, 1 ajć ................ i 1 ach........... !!!!
A wszystkie pozostałe 47 to tak jakbym oglądała jedną kolekcję, no może troszkę przesadzam, ale tak właśnie się czułam biorąc pod uwagę, że w tak krótkim czasie przeparadowały przed nami modelki ( i modele) kilkadziesiąt razy z różnymi kolekcjami na sobie, w pamięci z tego wszystkiego mam tylko wycinanki - nie, nie wcale nie oznacza to, że tak były świetne, po prostu - były wszechobecne, a nie koniecznie świetne. Ale naturalnie podkreślam raz jeszcze, to moja subiektywna opinia.
Teraz będzie och ..........................!
Marta Smolarczyk - zachwyciła mnie. To co młoda projektantka zaproponowała może dlatego tak bardzo mi się podoba bo wpisuje się we wczesną estetykę Coco Chanel, a może dlatego, że czerpie inspirację z lat 60? Kolekcja łączy te wszystkie elementy i zdecydowanie błyszczy na tle swoich kolegów i koleżanek z roku. Bardzo fajne zestawienie kolorów nadaje jej lekki ton ale również dzięki temu idealnie wpasowuje się w obecne trendy. Dodatkowym atutem jest bardzo staranne wykończenie i widać, że warsztat krawiecki dopracowany u Marty jest perfekcyjnie - nic się nie pruło, nie strzępiło, wszystko było na swoim miejscu. Czerpałam ogromną przyjemność z oglądania tego pokazu.
Ajć ..... - to mnie zabolało, dosłownie fizycznie jak również psychicznie oraz w przenośni. Poczułam niesamowity ból istnienia. Kolekcja nie jest z gatunku "must have", nie jest też z gatunku "pret-a porter" a już w ogóle nie jest to haute couture, jest to zdecydowanie: zobacz i myśl. I tak jak zobaczyłam, to myślę i myślę. Co chciał przekazać Michał Szlasa, twórca kolekcji?
Powyginane w konwulsyjnym tańcu męskie ciała, zdeformowane przez narośla. Stylizacja przerażająca, czy tak będzie wyglądać przyszłość, tak strasznie i boleśnie? Korowód dziwadeł kończy model z niemowlakiem, który w pierwszym odbiorze jakby dopełnia całego potwornego pokazu. Po chwili zastanowienia dochodzę do wniosku, że to jednak jest bardzo optymistyczna wizja, że może jednak jest dla nas szansa. Może właśnie jawi się ona w kolejnych pokoleniach - bo jakby nie było nowe pokolenie ma możliwość nowego startu a co najlepsze i najbardziej optymistyczne, może wyciągać wnioski z przeszłości. To taka moja interpretacja, chciałabym poznać filozofię Michała jaka przyświeca tej kolekcji.
Moim ach była kolekcja Maximiliana, którą zaprezentuję już wkrótce razem z wywiadem :), musicie troszkę poczekać. Jedno już mogę Wam zdradzić, Max wie co zrobić aby każdy mężczyzna wyglądał powalająco :)
Wszystkie zdjęcia są moją własnością.
Dyplomy MSKPU
Na mojego maila przyszło takie oto zaproszenie:
Zostałam zaproszona przez Maximiliana za pośrednictwem Ursuli Ray - o kolekcji Maxa w następnym poście, bo warto więcej czasu jej poświęcić :) A na razie krótkie fotostory z dnia wczorajszego.
Wszystko opiszę dziś jeszcze, podzielę się z Wami swoją opinią na temat tego co mi się podobało oraz tego co mi się nie podobało. Dla mnie był to fantastyczny dzień, poznałam wiele wspaniałych osób, wszystko dzięki Małgosi Boy, która gościła mnie w Warszawie. Muszę przyznać, że Warszawa przyjęła mnie bardzo ciepło i serdecznie. Na Dworcu Centralnym powitała mnie letnia aura, słońce przygrzewało jakby co najmniej lipiec był a spacer na Nowe Miasto zwiastował mi niezapomniane przeżycia.
![]() |
| Zdjęcie z Dorotą Wróblewską |
![]() |
| Agata Koschmieder ( tak bardzo mnie onieśmieliła, że nie byłam wstanie poprosić o wspólne zdjęcie) oraz Gosia Boy ( redaktor naczelna Kimono.pl) |
![]() |
| Dorota Wróblewska oraz Daria Widawska |
![]() |
| Gosia Boy i Patryk Strzała |
![]() |
| Ja z Maxem |
![]() |
| Galę prowadziła Ola Nieśpielak |
Cała obszerna relacja już dziś wieczorkiem :)
niedziela, 17 kwietnia 2011
Proces twórczy
Zaczęło się jak zawsze banalnie - sen o pomarańczowej spódnicy. Po przebudzeniu wiedziałam jak spędzę najbliższe dni - na poszukiwaniu idealnego materiału, bo niestety 80% sukcesu to odpowiedni materiał. Miałam czarną wizję, że takiego nie znajdę ale o dziwo pierwszy sklep i strzał w dziesiątkę. Leżał sobie spokojnie wałeczek cudnej pomarańczy i czekał na mnie :). Kupiłam i szczęśliwa pobiegłam do domu .... Ale po przedyskutowaniu kwestii fasonu spódnicy z Eleną i kilku projektach daleka byłam od rozpoczęcia pracy twórczej. Targana rozterkami i wątpliwościami co do swojej mało idealnej figury i sennej wizji spódniczki nie mogłam dojść do odpowiedniego kompromisu w kwestii jej ostatecznego wyglądu, w końcu pomyślałam - ryzyk fizyk, niech będzie ....
Naturalnie Lami jak zawsze niosąca pomoc, właściwie to powinnam ją nazwać "Pomocna Łapa".
Niestety zdjęcia nie oddają piękna materiału, więc musicie mi na słowo uwierzyć, że jest cudny :) :) :)
Nie powiem Wam jak zrobić dobrze wykrój, ponieważ w czasie kiedy powinnam zgłębiać tajniki konstrukcji i modelowania ubioru zgłębiałam tajemnice prawa rzymskiego, kryminologi tudzież medycyny sądowej.
O i mamy jedną część, a dokładnie tył teraz pozostało zszyć przód.
Hmmmm jaką długość zrobić?, to zawsze wprowadzało mnie w zakłopotanie i konsternację ....
A jaką tym razem długość zrobiłam zobaczycie za kilka dni w stylizacji z udziałem w roli głównej pomarańczowej spódnicy :) Jak Wam się podoba?
sobota, 16 kwietnia 2011
Odkopane w sieci
Zaprzyjaźniłam się dziś z takim fajnym sklepem z Los Angeles, który rozpoznaje IP kraju z którego się klika i automatycznie przelicza ceny na złotówki. Bardzo mi się to spodobało, powiem nawet, że bardzo za bardzo, no ale cóż serce nie sługa :).
Zobaczcie co tam wyszperałam:
Ale co najfajniejsze - ceny są całkiem normalne ( co niektóre produkty są tańsze niż w Polsce, dla przykładu czółenka ze zdjęcia kosztują około 100,00 zł a w naszych rodzimych sklepach w granicach 149,00 zł) , sporo wyprzedaży. Zachęcam do poszperania w Tilly's.
Ach, prawie zapomniałam :) do mojej szafy już wkrótce trafi to to cudeńko:
Subskrybuj:
Posty (Atom)




































