Poprzedni artykuł tak naprawdę był takim zaczepno-obronnym artykułem przed tym oto.
Riccardo Tisci stworzył kolekcję można powiedzieć unisex albo może bardziej androginiczną. Czy jest możliwe aby moda była unisex?, aby zaistniało zjawisko "ono" w modzie? Czy nie prowadzi to do zatracenia naszej tożsamości?
Nasuwa mi się mnóstwo pytań w związku z tym, ale sama nie jestem w stanie sobie na nie odpowiedzieć, potrzebna by była dyskusja :) Może ten artykuł taką spowoduje.
Wcześniej to domeną kobiet było sięganie do typowo męskich elementów mody. Coco Chanel wskoczyła w spodnie, Marlena Dietrich posunęła się odrobinę dalej nosząc garnitury w męskim stylu. Pierwszym projektantem, który stworzył całą kolekcję stylizowaną na
męską ale dla kobiet był Yves Saint Laurent. I tak naprawdę te zabiegi stylistyczne, myślę, że śmiało tak możemy je nazwać, miały na celu ( oprócz wygody - bo to nie ulega wątpliwości, że w pewnych momentach życia spodnie są niezastąpione, np. jazda na koniu - nie wiem komu przyszło do głowy, że wygodniej jest w spódnicy i to długiej, nie dziwię się w ogóle Coco, że zamieniła ją na spodnie) podkreślenie walorów typowo kobiecych. Dobrze skrojony męski garnitur dodaje tylko seksapilu, ale czy mężczyzna w spódnicy wygląda równie seksownie jak kobieta w spodniach?
A może jest tak, że panowie zazdroszczą nam kobietą spódniczek? :) Nie sądzę, wydaje mi się, że może to jest podyktowane bardziej chęcią zaistnienia w świecie fashion projektantów. Jestem dość krytycznie do tego nastawiona, może za jakiś czas się przekonam :). Choć kiedyś, jednak moda była unisex. W starożytności nie znano w modzie pojęcia płeć. Zarówno i kobiety i mężczyźni nosi się tak samo - długie sukmany, spódnice, płaszcze. W Starożytnym Egipcie mężczyźni nosili szenti - nie było to nic innego jak chusty przewiązane wokół bioder. Lubicie drapowane sukienki? ja też, są one z kolei stylizowane na męski himation z antycznej Grecji. Tunika, pallium, toga itp. itd. Mogłabym tak bez końca. Tylko, że ... no właśnie to, że tak się wówczas noszono wynikało z obecnej sytuacji świadomości albo może wiedzy - po prostu nie było wyboru. W obecnych czasach taki trend jest świadomym zabiegiem stylistycznym. Możemy pozwolić sobie na więcej, na większą swobodę w każdym zakresie ( ubolewam nad tym jednak, bo są takie aspekty życia, gdzie wolałabym aby ta swoboda była mniejsza). I tutaj dochodzę do kolejnego etapu androginii - model/ka rodzaju ONO. Muzą Jeana Paula Gaultiera jest Andrej Pejic. Model/ka. Wystąpił w finale pokazu haute couture jako panna młoda.
Poznalibyście, że to mężczyzna? ja nie. Mam takie skojarzenie, że to nie stylizacja na unisex ale bardziej jednak na kobietę. Głośno jest o Lea T., Andre J, James Franco , Ash Stymest - wszystko to mężczyźni, którzy może nie czują się dobrze w swojej skórze, a może znaleźli swój sposób na zaistnienie w świecie?
Moda nie zna płci, to fakt. My sami nadajemy jej dopiero odpowiedni charakter, nie jest tak, że to co męskie jest tylko dla mężczyzn, a to co kobiece tylko dla kobiet. Nic co dla ludzi nie jest nam obce ( taka parafraza Mickiewicza mi się wkradła ciekawe co nasz Wieszcz powiedział by o tym, że zagościł na blogu modowym ;)) ale wszystko należy dawkować z umiarem. Ja jednak wolę, gdy mój mężczyzna spędza mniej czasu niż ja przed lustrem :)