czwartek, 18 sierpnia 2011

Prabal Gurung


Zachwyciło mnie to zdjęcie, dynamika i energia w czystej postaci. 
Zaintrygowana wygooglowałam projektanta :) Prabal Gurung, zaistniał dla świata w 2009 roku podczas New York Fashion Week. Kolekcja Resort 2012 jest świeża i równie energetyczna jak zdjęcia obok. Połączenie ciekawych wzorów, bardzo odważne biorąc pod uwagę obecne trendy. Całość wygląda, jakby nie poddawało się obecnym trendom i szło sobie obok rzeki "faszion", którą wszyscy podążają. Podoba mi się ta odwaga. 









A to mój ulubiony projekt: 

Źródło zdjęć kilk klik.

poniedziałek, 15 sierpnia 2011

Imprezowy look

Długi weekend spędziłam w towarzystwie koleżanek, typowo babski weekend. W sobotę świętowałyśmy urodziny jednej z nas, więc postanowiłam założyć na tą okazję sukienkę, którą kupiłam w Zarze na wyprzedażach. Jak widać różowo - pomarańczowa obsesja mnie nie opuszcza. Wieczór był amazing :) Raz na jakiś czas przydaje się taki typowo babski weekend, można przegadać wiele spraw i spojrzeć na nie z innej strony. 




 Sukienka - Zara, torebka - Primark, bransoletki - DIY, pierścionek, wisiorek, buty - Whole-sale.

niedziela, 14 sierpnia 2011

Tunika DIY

Jakiś czas temu oglądałam w New Looku tuniki, wydawały mi się wyjątkowo proste w uszyciu, więc pokombinowałam i tym oto sposobem powstało to coś, co miałam dziś na sobie :) Założyłam do niej różowe dzwony, złote sandałki i jakoś tak dobrze prezentowała mi się w ręce moja kopertówka, która wylicytowałam na allegro. Strój odpowiedni na spacer po Gdańsku. 




 Dodam tylko, że tunika również świetnie sprawdza się na plaży.


****
Kaya, mam nadzieję, że zauważysz wielkość zdjęć :D :P

Gladiatorki

Lubię łączyć bojówki z butami na obcasie, koturnie. Do tych spodni miałam całkiem inne buty, też gladiatorki ale troszkę inne, niestety były wadliwe i musiałam je zwrócić. Długo szukałam odpowiednich butów i znalazłam w końcu w e-sklepie FLEQ. Polecam go, wybór butów jest ogromy, szybka realizacja i ceny bardzo fajne, co przy mojej chęci posiadania niezliczonej ilości butów jest wręcz konieczne :).
Z tymi gladiatorkami jest tak, że nie każde są odpowiednie, stąd moje długie poszukiwanie tych właściwych. Gladiatorki/ rzymianki - generalnie wszystkie buty z paskami, mogą skracać nogi!. Czego osobiście nie lubię i nie polecam. Przy zakupie takich butów zwracam uwagę szczególnie na ułożenie paseczków, absolutnie odrzucam te, które mają poziome paski. Najlepsze jest ułożenie pasków w "jodełkę", tak jak te moje.






A teraz grzecznie odmelduję Wam co tam jeszcze na siebie założyłam:
Ciągle jestem w fazie pomarańczowo - różowej, więc t-shirt  - H&M, torebka - H&M, ramoneska - F&F, spodnie - Top Secret, kolczyki - gift, bransoletki - DIY.

niedziela, 7 sierpnia 2011

Pomarańcza sycylijska

W czwartek wybrałam się z Kayą na rynek w poszukiwaniu ciuchowych perełek. Najpierw wpadłam w szał kupowania, a później pogrążyłam się w otchłani wyrzutów sumienia, że znów przytachałam do domu całą torbę ciuchów :) Wyhaczyłam między innymi tą oto bluzkę, prezentowaną na zdjęciach poniżej ( cena - 2 zł). Bluzka ujęła mnie swoim krojem i oczywiście kolorem soczystej sycylijskiej pomarańczy, marzą mi się do niej białe spodnie ( nie mam, ale na pewno coś wykombinuję ). Spodenki są mojej roboty, całe :)) wykroiłam, uszyłam i dlatego może maja jakieś braki, ale i tak jestem z nich dumna. Pierwszy raz w życiu miałam taki profesjonalny makijaż, zrobiła go Karolina, normalnie jak z cyku metamorfozy, na zdjęciach się nie poznaję. Ach... chciałabym umieć tak malować sobie twarz ...






 Bluzka - SH, spodenki  DIY, buty - SoloFemme, pierścionek, kolczyki - H&M, bransoletka - DIY


piątek, 29 lipca 2011

Rozmowa o duszy (Rozmawiają: Joanna Daniło i Wiola Wabnic-Rydz )

O dzięki Ci wielki FB za umożliwienie realizacji moich malutkich marzeń!. Zaczynam od takiego patetycznego podziękowania, bo naprawdę jestem wdzięczna :)
To jest tak, kiedy chcę poczytać o czymś niebanalnym, o czymś co da mi szpileczkę w bok i każe zastanowić się nad życiem, to klikam w ten adres: http://blog.joannadanilo.pl/. Jak tak czytałam, zawsze zastanawiałam się kim jest ta osoba po drugiej stronie, która otwiera przede mną swoją duszę. Swoją wizję świata przelewa w słowa a przede wszystkim zamienia na torebki ! Kto tak potrafi ?! Ja już wiem, to jest Joanna Daniło. A co ma wspólnego z tym wszystkim FB? No cóż, może dla innych to nic wielkiego …. Dzięki FB mogłam poznać Joannę.
 ***
O Joannie czytałam wiele, ale ja chciałam dowiedzieć się czegoś więcej, co tak naprawdę kryje się za tymi torebkami. Odbyłyśmy bardzo ciekawą i inspirująca rozmowę. Może nie tak dosłownie, bo zabrakło stoliczka, filiżanek z kawą i dobrego ciasteczka ( to nadrobimy, już mam słowo Joasi :)), ale jednak gdy wymieniałyśmy się mailami czułam, jakbym siedziała tuż obok niej …. może na Saskiej Kępie …. To już pozostawię Waszej wyobraźni.

(WWR) Bardzo się cieszę, że zgodziłaś się na tą rozmowę. Przyznam, że od dłuższego czasu zbierałam się na odwagę, aby poprosić Cię o nią. (…)Jaka jest Twoja filozofia życiowa? Ja mam wrażenie, że starasz się przekazać światu, właśnie tą pozytywną energię, ale skąd Ty sama ją czerpiesz?

(JD)To pytanie sprawiło, że musiałam się zastanowić i (tu szeroki uśmiech)... chyba mam filozofię życiową. Powiem jak zwykle obrazowo. W mojej szafie wisi czarna sukienka, w której czuję się wyśmienicie i kilka białych bluzek, moja fryzura układa się przez machnięcie głową. Wszystko jest dobrej jakości i wystarcza na długo, a ja mam czas na projektowanie torebek i obserwowanie świata. Lubię to co robię i zawsze chcę uczyć się od innych, którzy w danej dziedzinie wiedzą więcej ode mnie. Nie obrażam się na słowa, oceny, ludzi, brnę wówczas w dyskusję, lub milknę gdy nie ma szans na sensowne dalej. Nie nudzę się nigdy i chyba w końcu polubiłam siebie.

(WWR) Twój blog jest dla mnie taką iskierką dobrego słowa, z której można czerpać pozytywną energię.

(JD) Pisać lubię od zawsze. Staram się, z odrobiną ironii (lecz bez złośliwości) pokazywać drobne, ale jednocześnie ważne elementy naszej egzystencji, z nadzieją, że ktoś przez chwilę o tym pomyśli. Wiem, że robiąc coś dobrze i z sercem, wierząc w sens czynności i przekazu, wkładamy w to dobrą energię, która wędruje dalej. Może to trochę naiwne, ale nie wstydzę się tego tak jak tej starej, czarnej sukienki. Życie nie polega na ściganiu się tylko ze zmarszczkami, pryszczami i celullitem. Życie to ciągła możliwość uczenia się od innych, lepszych mądrzejszych od siebie, a potem umiejętne wykorzystanie tego do poukładania sobie w głowie. Jestem przekonana, że warto i chciałabym, żeby chociaż niektórzy chcieli. Wielką radość sprawia mi świadomość, że jest (a widać to choćby właśnie w Internecie ), że jest tak wielu zdolnych ludzi, którzy tworzą modę, fotografują, rysują, piszą... i w końcu nie mają kompleksów.

(WWR) Hmm, … polubiłaś siebie. To jest bardzo ważne o czym mówisz. Czy to pomaga w tworzeniu, w życiu po prostu? czy to oznacza, że starasz się żyć również tak, aby być w harmonii z samą sobą a nie w odpowiedzi na oczekiwania innych ludzi?

(JD) Na innych patrzymy z perspektywy własnego życia, doświadczeń (tych dobrych i złych), dobrze jest więc poznać i zaakceptować siebie. Wiedzieć, że popełnianie błędów to szkoła życia, a wyciąganie z tego wniosków i wybaczanie sobie jest pomostem do zrozumienia innych. Wszelkie nienawiści własne, najprościej jest przenosić na drugiego człowieka, niestety. Polubienie siebie daje więc trochę wewnętrznego spokoju, który niezbędny jest do pracy i nadaje jej indywidualny charakter. Mamy bowiem odwagę, czerpać z autentycznych, bo własnych doznań. Nazywam to szczerością podskórną. To właśnie taka harmonia z samym sobą, a nie z oczekiwaniami innych.

(WWR) W swojej twórczości przekazujesz odrobinę swojej duszy, szczególnie w literackiej twórczości. Nie boisz się "wypalenia"? Już wiem, że masz swoją ostoję i miejsce ucieczki od świata, czy to Ci wystarcza?

(JD) Moje miejsca ucieczki od świata to umiejętność izolacji w każdym miejscu, wtedy gdy mam pomysł i intensywnie o nim myślę. Często idąc ulicą wymyślam temat i prowadzi mnie on jak ślepą, a gdy dotrę do kartki, wiem już wszystko co do słowa czy kreski. Gdy jest ich kilka na raz(pomysłów),oddzielam je mrugnięciem powiek. Sama się z tego śmieję, takie kliknięcie i pamiętam, i dalej. Gdy układałam tekściki do moich pierwszych torebek (ponad 10), spisałam je wszystkie od razu, bez słowa zmiany. Tak mam. Nad wypaleniem jeszcze się nie zastanawiałam, nie mam własnych doświadczeń. Poczekam i wtedy napiszę (tu uśmiech).

(WWR) Naturalnie będę wypatrywać tych nowych doświadczeń na Twoim blogu. A zdradź mi proszę, jak to jest z tymi pomysłami na torebki, czy to jest tak, że przygotowujesz projekt zainspirowana jakimś konkretnym wydarzeniem, okazją czy może jest to jakiś szczególik, dla innych zupełnie nieistotny, a Ciebie "natycha" ? (oj wiem, to słowo - reklama, ale strasznie mi się podoba i wprowadziłam sobie je do słownika podręcznego :))

(JD) Pomysły po prostu „biorą się”, rysuję je wówczas i istnieją sobie na kartkach, ubrane w idealną abstrakcyjną skórę, której później poszukuję lub zastępuję istniejącą. Inne projekty powstają gdy widzę materiał, tak jest prościej. Moje małe szaleństwo polega na tym, że gdy zbyt dobrze wiem jak będzie wyglądał gotowy produkt, rezygnuję z niego bo mnie nudzi. Lubię cząstkę zaskoczenia nawet w torebce.

(WWR) Muszę o to spytać. Co sądzisz o Szafiarkach? czy faktycznie są "głosem społeczeństwa w sprawie mody, określają trendy" czy może pewnego rodzaju produktem marketingowym w sieci?

(JD) Szafiarki to sposób pokazania siebie przez pryzmat ubioru, strój jest pretekstem do kontaktów, a Internet to doskonałe do tego medium. Dzięki Szafiarkom właśnie, można już nosić wszystko do wszystkiego, a moda weszła pod strzechy(w dobrym tego słowa znaczeniu). Każdy może być wyrocznią choćby w małym gronie, gdy umiejętnie to robi. A prawdziwe pasjonatki mody potrafią uczyć ubierania się i pomagają szukać własnego stylu.

(WWR) Mimo, iż nasza rozmowa jest bardziej o tym co czujemy niż widzimy, to jednak nie da się zapomnieć o świecie. Tragiczna wiadomość o śmierci Amy, która z resztą nałożyła się z wiadomością o próbie samobójczej Włodarczyka, sprawiła, że mam w głowie cały czas taką myśl: otoczeni jesteśmy ludźmi, niby tłum a jednak jesteśmy bardzo samotni…

(JD) Człowiek zawsze jest gdzieś w głębi samotny. Samotny jest przy podejmowaniu najważniejszych, tak zwanych życiowych decyzji. To wewnętrzne ja zna przecież prawdę, która czasami jest nie do uniesienia mimo tłumu dookoła. Tłum nie potrafi zastąpić jednego jedynego potrzebnego człowieka, którego często właśnie brakuje w trudnych sytuacjach. Myślę, że najbardziej samotni jesteśmy, gdy decydujemy się umrzeć. Wiem z całą pewnością, że nie zawsze można pomóc. Daję też prawo do stanowienia o sobie.

(WWR) Jedna myśl rodzi kolejną. Mówisz o decyzji na śmierć, zastanawiam się czy świadomy wybór śmierci nie jest najprostszym rozwiązaniem problemów? W pamięci mam lekcję języka polskiego w liceum, naszą dyskusję nad "romantycznymi" samobójcami i od tego czasu to pytanie nie daje mi spokoju, ale to pytanie ciągle jest aktualne. Jak sądzisz, czy taka decyzja jest przejawem siły czy słabości?

(JD) Człowiek może decydować o sobie pod warunkiem, że jest w pełni świadomy własnych wyborów. A decyzja o śmierci nie jest wówczas ani przejawem słabości ani odwagi. Człowiek słaby nie ma odwagi aby ją podjąć, a człowiek odważny jej nie podejmuje. Czyli śmierć wybieralna powinna nie istnieć.

(WWR) Tak na koniec zmienię temat ale nie o 180’, gdybyś mogła rozpocząć życie raz jeszcze od tego miejsca w, którym podjęłaś decyzję jak je przeżyjesz, czy wyglądałoby tak samo?


(JD) Nie potrafię robić czegoś w czym nie widzę sensu, myślę o moim własnym sensie życia. Równie dobrze jak torebki mogło to być projektowanie mebli, wnętrz, malowanie obrazów, rysunek, pisanie. Coś w czym jest mój ewidentny udział. Muszę coś robić cały czas, bo najzwyczajniej w świecie nie umiem się nudzić.
***

I tak nasza rozmowa dobiegła końca, szkoda :) ale wiem, gdzie mogę Joasię spotkać i Wam również polecam odwiedzenie jej strony. Ja z niecierpliwością czekam na dalszą historię przyjaciółek Anny i Jo.

Torebki projektu Joanny Daniło dostępne są w najlepszych salonach Royal Collection Klif, Galeria
Mokotów, Panorama, Promenada Blue City (Warszawa), Silesia (Katowice). Zaglądajcie również do esklepu, tam można wyłowić super perełki w promocyjnych cenach.

A jeżeli chcecie zamienić starą torebkę na nową, zapraszam do udziału w konkursie organizowanych przez Sophisti, więcej szczegółów tutaj: klik klik.

Joanno bardzo dziękuję za tą rozmowę :)  
 
 
 
 
 
 
 
 
Zdjęcia torebek są własnością Joanny Daniło. 

poniedziałek, 25 lipca 2011

Torebki vintage

Gdy miałam jakieś 10 lat twierdziłam z całą stanowczością dziesięciolatki, że zostanę archeologiem. Będę odkrywać stare groby, piękną biżuterie, zajrzę do piramid w poszukiwaniu cudownych tkanin i dodatków. Takie miałam plany, ale jak to z planami bywa, szczególnie tymi dziesięciolatek, w między czasie zdążyłam je kilkakrotnie zmienić, lecz zamiłowanie do odkrywania przeszłości pozostało a szczególnie chęć odkrywania prawdy historycznej przedmiotów, którymi się otaczamy. I tak oto wiedziona chęcią zaspokojenia ciekawości pod tytułem: "a skąd te torebki u nas się wzięły"  trafiłam na publikację "Torebki vinatege" Doroty Wróblewskiej. Za dostarczenie albumu dziękuję bardzo Poczcie Polskiej, co prawda z niecierpliwości przedeptywałam już nóżkami, ale w końcu miałam ją w swoich rękach. Jednym tchem przejrzałam ją od deski do deski - przeczytałam również ;) Zazdroszczę takim osobom, które mają swoją własną historię rodzinną i mogą ją kultywować, a przede wszystkim chcą. Większość torebek pochodzi z prywatnej kolekcji autorki. Pochodzą one z różnych zakątków świata i mają już swoje lata. To musi być niesamowite uczucie trzymać w ręce torebkę z XIX wieku!. Zazdroszczę. Album polecam, dokumentacja historii mody, jedna z niewielu na polskim rynku wydawniczym. Czekam z niecierpliwością na kolejne części.
Ze wszystkich zaprezentowanych szczególnie urzekły mnie torebki gobelinowe. Tak bardzo mi się spodobały, że poszperałam w necie oczywiście w poszukiwaniu tej mojej :) 
Mojej jeszcze nie znalazłam, ale trafiłam w cudowne miejsce, które Wam polecam, bo naprawdę warto. Ach, są tam takie perełki!, aż prosi się ten sklep o swój oddzielny post :)  Zapraszam do inspirującej podróży w przeszłość :) Vintage Ladies.



Zdjęcia pochodzą ze strony Vintage Ladies.